Hoe werk jij samenwerking tegen?

Hoe werk jij samenwerking tegen? 

Vind jij ook, dat die ander het zo vaak verkeerd doet en niet kan samenwerken? Als een samenwerking stroef loopt, wijzen we het liefst naar de ander. En weten we precies wat die ander verkeerd doet. En wat doen we zelf?

De ideale gezondheidszorg is een zorg waarin we ons realiseren dat wij elkaar nodig hebben. Heidegger zei het al: Het is een fundamentele waarheid, dat we met anderen in de wereld zijn en niet als een afgezonderde eenheid.
Ook in de zorg kunnen we niet handelen alsof we alleen zijn. In wat voor positie we ook in de gezondheidszorg zitten; we hebben altijd te maken met anderen. En hebben dus die ander nodig om goed te functioneren.

Hoe we naar die ander kijken bepaalt hoe we richting die ander handelen. En de ander wordt meer beïnvloed door hoe we naar die ander zijn, dan hoe we handelen naar die ander. Je voelt het als iemand iets voor je doet, maar het eigenlijk niet wil doen, bijvoorbeeld. Of als iemand heel boos is en zegt: “nee hoor, alles is goed”....In de neurowetenschappen wordt dit verklaard door het functioneren van de spiegelneuronen.

Martin Buber, een bekende gestalt therapeut/filosoof beschreef dit als: we zijn of met de ander in een IK-JIJ verhouding of in een IK-HET verhouding. We beschouwen de ander als mens of als object.

Als zorgprofessionals werken we vaak onder druk. Dit betekent dat we vanuit ‘overlevings energie’ snel reactief zijn naar wat er om ons heepage1image27024288n gebeurt, waardoor het risico is dat we in de “drama driehoek” komen. Allemaal reactieve patronen, waarbij we de ander als object beschouwen en niet meer zozeer als mens. Als ‘slachtoffer’ klagen we, vinden onszelf heel zielig en maken de ander ‘de schurk’. Als ‘redder’ geloven we dat wij de enige zijn die dit op kunnen lossen en hebben we geen vertrouwen in de ander. Als ‘aanklager’ vinden we dat de ander het allemaal verkeerd doet en dat wij de enige zijn die het goed zien.

Al deze posities creëren een relatie die niet het beste in beide partijen naar boven haalt en dus ook niet het beste resultaat geeft. Hoe meer we ons in deze posities vastbijten, hoe steviger we ons erin verankeren en hoe steviger reactie we vaak uitlokken. Het resultaat is een onprettige, niet constructieve samenwerking, waarbij we alleen voor ons eigen belang vechten. Het deel van onszelf dat dan ‘niet meer wil opgeven’ is ons ego. Om de stevigheid van ons ego niet in gevaar te brengen, hebben we als overlevingsmechanisme in de loop van ons leven geleerd om EGO-MUURTJES op te bouwen.

Enkele voorbeelden:
Het ‘Ik moet dit oplossen’ muurtje (helper)
‘Ik moet mijn best doen’ (helper)
Het ‘Ik moet gezien worden als’ muurtje (aanklager) ‘Ik verdien dit’ (aanklager)
‘Ik ben niet zo goed als jij’ muur (slachtoffer)
‘Het is altijd oneerlijk’ (slachtoffer)

Let de komende dagen eens op: Welke muurtjes bouw jij om je heen als het om samenwerking gaat? Ten koste van wat? Dit gaat over samenwerken in de breedste zin van het woord: professioneel, maar ook privé.

Ter reflectie:

  • Welke ego muren bouw jij om jezelf heen als het om samenwerking gaat? Wat levert het je op? En ten koste van wat gaat het?
  • Let de komende dagen eens op wanneer je met anderen samenwerkt. Wat valt je op? Zijn er aannames die je maakt, die je gedrag naar iemand beïnvloeden?
  • Zijn er belemmerende overtuigingen, die je gedrag beïnvloeden?
  • Welke saboteurs beïnvloeden je gedrag naar anderen?